Al jaren neemt het aantal studenten van buiten Nederland dat hier studeert toe. Maar het zijn er té veel, aldus de NOS. Er wordt zelfs gesproken over chaos op universiteiten door te veel buitenlandse studenten En dat opleidingen ‘te veel’ Engelstalig zijn georiënteerd.

Is dit echt zo, of wordt deze uitdaging te veel vanuit beperkingen benaderd? Als vastgoedadviseur zit het natuurlijk in de aard van het beestje om in elke uitdaging een kans te zien, zo ook in deze. 

Laten we allereerst het ‘probleem’ analyseren. Allereerst is ‘te veel’ vrij normatief. Je zou verwachten dat Universiteiten blij zouden zijn met instroom van nieuwe studenten. Dat deze studenten vooral niet uit Nederland komen is alleen maar te prijzen want, Nederland is klein en het aantal studenten daarmee beperkt. En vanuit het buitenland komt men blijkbaar graag naar Nederland, dit is waar universiteiten de afgelopen jaren op ingezet hebben met hun marketing. De grote groei van internationale studenten versterkt de financiële basis van universiteiten, waardoor zij meer budget hebben voor (fundamenteel) wetenschappelijk onderzoek. Dat klinkt als een win-win. Maar het lijkt wel of onderwijsinstelling overdonderd worden hun eigen succes en niet op tijd hebben kunnen anticiperen. Krijgen we te maken met een gevalletje: ‘wegens succes gesloten’?

Daarom wordt er nu, nadat de marketing succesvol is gebleken, over chaos gesproken.  Waar het aan het schort is dat de toename van internationale studenten wel om diepgaande investeringen in het onderwijs vraagt. Onderwijsinstellingen hebben meer onderwijzend personeel nodig om in het (Engelstalig) aanbod te kunnen voorzien en om de kwaliteit van het onderwijs op peil te houden. Dit personeel zou bijvoorbeeld kunnen bestaan uit meer instroom vanuit professionals. Dan moeten onderwijstellingen uiteraard wel openstaan voor zij instromers; dat blijkt in de praktijk (helaas) nog niet zo eenvoudig. Er moeten voorwaarden worden gecreëerd waardoor onderwijs voor meer mensen een interessant alternatief is. 

Een ander belangrijk onderdeel van het geschetste probleem is de huisvesting van al deze internationale studenten. Hier zie ik een enorme kans om in samenwerking met professionele/commerciële partijen huisvesting te realiseren. Laat corporaties focussen op sociale huisvesting, doelgroepen met financiële beperkingen, maar niet op studenten. Die hebben weliswaar geen inkomen en behoren tot de doelgroep die corporatie, met dat verschil dat zij aan het begin staan van hun woon carrière, en investeren in de toekomst door te studeren. Deze doelgroepen verschillen wezenlijk van elkaar en zouden anders benaderd moeten worden. Ik ben van mening dat het niet per se een eis is voor woningcorporaties om de internationale studentendoelgroep te moeten bedienen.  

Anderzijds vind ik het enorm goed binnen de ESG-tijdsgeest passen om als institutionele belegger te investeren in studentenhuisvesting; en het kapitaal is er! Hoe future-proof wil je het hebben, je investeert letterlijk in de toekomst met een betaalbaar product voor de gebruiker want gereguleerd. En dat bijna altijd bestaat uit nieuw vervaardigd vastgoed dus ook nog eens duurzaam.  

Mijns inziens pleit deze situatie voor een breder gedragen draagvlak binnen de politiek en ook dat (hoger) onderwijs een andere prioriteit krijgt. We leven in een kenniseconomie en hierin zouden we ons niet moeten beperken. Dit alles vergt meer budget naar de onderwijsinstellingen. Dan komt de carrousel voor de huisvesting vanzelf op gang. Als we onderwijs nou eens als een exportproduct gaan zien dat voorziet in arbeid en bijdraagt aan het BNP in plaats van dat het een last is en verplichting vanuit de overheid dan wordt het nog eens wat. Met als slagroom op de taart een solide basis om wetenschappelijk onderzoek te kunnen financieren en in de top van de mondiale onderwijsinstellingen te kunnen blijven.